Voorlaatste dag ???

Gaat het nu toch lukken?  Na een vervroegde vlucht van 9 december naar 5 december hebben we vanmiddag telefoon gekregen van Eva air of we misschien 2 december al wilde vertrekken.  Natuurlijk willen wij vertrekken, niet dat ik Thailand al beu ben, maar toch genieten zit er nu niet echt in.  Elk moment van de dag ben je bezig met de situatie hier.  Allerlei internetsites worden meermaals per dag gecontroleerd in de hoop er positief nieuws terug te vinden, maar helaas.  Dus geloof me dat was een verlossend telefoontje. Naast het feit dat we hier niet weg konden zijn we heel goed opgevangen door de toeristische dienst van Thailand (TAT), zij doen er alles aan om de toerist tevreden te houden.  Gisteren hebben wij met hen contact opgenomen omdat we hadden gelezen dat zij de kosten van het hotel zouden dragen.  Maar dat was enkel in bepaalde hotels, we kregen onmiddellijk enkele nummers van hotels waarmee zij samenwerken.  Het eerste hotel waarnaar we belde had nog kamers vrij, ’s middags zijn we dan ook hier ingecheckt.  Het personeel is héél vriendelijk en proberen er alles aan te doen zodat je extra dagen hier zo aangenaam mogelijk zijn.  De Thaise Smile is hier echt nog aanwezig.

We zijn dus niet vertrokken

Hoi allemaal,

We zijn dus niet vertrokken, momenteel is er hier in Bangkok niets aan de situatie veranderd.  De luchthaven is nog steeds bezet, de noodtoestand is afgekondigd aan de 2 luchthavens in Bangkok, maar noch de politie, noch het leger is bereid om in te grijpen.  Ook de regering is niet bereid om af te treden, dus is het afwachten naar 2 mogelijke oplossingen.

Ofwel wordt er een staatsgreep door het leger gedaan, maar zij hebben blijkbaar na de vorige staatsgreep een belofte afgelegd aan de Koning om geen staatsgrepen meer te plegen.

Ofwel zal een tussenkomst van Koning de uitweg bieden.

Op 5 december verjaart de Koning en tegen dan zou het conflict in ieder geval moeten opgelost zijn.  Ik weet het, het klinkt heel ver, maar zolang de dagen hier verstrijken zonder dat er iets gebeurt, geeft dit toch een zekere hoop.

Voor de rest hoor je ons niet klagen, we zitten in een goed hotel in Bangkok, we gaan af en toe wat wandelen en nog wat winkelen in Bangkok, waar voor de rest niet veel te merken valt van de problemen.

Het is in ieder geval nu ongeveer onze langste reis naar Thailand.

Deze nacht vertrekken of niet?

Hoi allemaal,

Hier nog een berichtje uit het zonnige Bangkok.  We weten momenteel nog niet of we deze nacht kunnen vertrekken, deze namiddag om 4 uur plaatselijke tijd mogen we terugbellen naar Eva Air en kunnen ze ons bevestigen of we al dan niet kunnen vertrekken, zo niet is de volgende vlucht zondag.

Dinsdag is de luchthaven bezet om te voorkomen dat de eerste minister die toen in het buitenland was, naar Thailand kon terugkeren.  Nu is deze inmiddels sinds woensdag terug in het land, daar hij dan maar de luchthaven van Chaing Mai heeft gebruikt, die dan maar als voorzorgsmaatregel door zijn aanhangers bezet wordt.  Nu worden de 2 luchthavens van Bangkok door de oppositie bezet gehouden om te zorgen dat de andere ministers niet naar Chiang Mai kunnen vliegen om daar te vergaderen met de eerste minister.

Het spijtige van heel de zaak is natuurlijk dat dit de toeristische sector in Thailand geen goed zal doen.  En de toeristische sector had het al moeilijk voor dit gebeuren, het zou momenteel het hoogseizoen in de toeristische sector moeten zijn, maar heel onze reis door Thailand waren er al opvallend minder toeristen aanwezig.  Op de nachtmarkt in Chiang Mai waar je normaal over de koppen kan lopen, waren nu amper enkele toeristen terug te vinden, dan te weten dat er honderden kraampjes staan, begrijp je dat de economische crisis in Thailand binnenkort ook zeker voelbaar zal zijn.

Waar heel het gebeuren wel goed voor is, is voor de lezersaantallen op de blog, sinds onze noodgedwongen verlenging zijn er dagelijks vele lezers, die we dan ook graag via deze blog op de hoogte houden.

Momenteel gepland vertrek vrijdag

Net met Eva Air gebeld en we staan als eersten op de wachtlijst voor de (eerstvolgende) vlucht van vrijdag.  Er zouden geen extra vluchten worden ingezet om de gestrande passagiers weg te werken.  Als je dan weet dat de vluchten normaal allemaal vol zitten, snap je dat het probleem niet snel opgelost zal zijn.

Ook hebben we al vernomen dat de bezetting van de luchthaven niet zal opgeheven worden, alvorens de premier zijn ontslag aanbied, die zou dan vandaag terug in Thailand aankomen na een Azië-top te hebben bijgewoond.

We lezen in Belgische kranten dat er 24 Belgische toeristen gestrand zijn in Bangkok, maar dat zijn er dus meer.  De 24 zijn enkel de toeristen die via Best Tours naar Thailand zijn gekomen, en er zijn er dus ook die niet via Best Tours gekomen zijn.

Bestorming van de luchthaven in Bangkok !

De vorige post had het einde van de reisblog van dit jaar moeten zijn, maar enkele honderden/duizenden Thai hebben daar anders over beslist.  We hebben dus onze binnenlandse vlucht vanuit Phuket naar Bangkok gewoon kunnen nemen.  Op de luchthaven van Phuket bereikten ons de eerste berichten dat er luchthavens in Thailand bezet werden, waaronder die van Phuket.  Ook bereikten ons emailberichten waarin deze berichtgeving bevestigd werd, maar daaruit bleek dat het over de bezettingen van een aantal maanden geleden ging en het ook nog over de vorige premier ging.  Aangezien we ter plaatste niets konden waarnemen, gingen we er van uit dat dit oude berichtgeving was, dus geen vuiltje aan de lucht, toch?

Aangekomen op de luchthaven van Bangkok begon het langzaam door te dringen dat er toch wel iets aan de hand was, namelijk aan de plaats waar we onze bagage konden ophalen stonden geen trolleys om onze bagage mee te vervoeren, wat voordien nog nooit voorgekomen was.

Dit was wat ongemakkelijk maar niet onoverkoombaar, dus wij verder naar de incheckbalie van Eva Air met onze bagage, want onze bagage hadden ze niet kunnen doorlabelen naar Schiphol, wat later een geluk zou zijn.

Onderweg viel het ook al op dat bijna alle eetgelegenheden gesloten waren en ook deels gebarricadeerd wat toch ook weer deed vermoeden dat er meer aan de hand was.  Buiten liepen ook veel mensen in het geel rond en ook veel oproerpolitie.  Maar een echte confrontatie tussen de 2 partijen hebben wij niet gezien.

Op de plaatst waar we later die avond hadden moeten inchecken was er gewoon bedrijvigheid zoals anders alhoewel je wel kon merken dat de mensen van JAL (Japan Airlines)  snel wilden inchecken en zo snel mogelijk hun vlucht wilden afsluiten.  Druppelsgewijs kwamen de laatste mensen nog aangelopen en werden steeds aangemaand om snel in te checken.  Tot hiertoe gingen we er dan van uit dat het enkel een probleem was om in de luchthaven te geraken maar dat er voor de rest geen problemen waren, buiten groeiden intussen de stroom van betogers aan.  

Een wandelingentje in de vertrekhal leerde ons intussen dat er geen binnenlandse vluchten meer vertrokken en dat deze incheckbalies er ook verlaten bijlagen.  Betogers konden ook ongestoord in en uit de luchthaven lopen en de oproerpolitie keek van op een verdieping hoger en achter een glazen wand toe, maar alles verliep in een rustige sfeer, enkel werden de mensen die naar huis wilden hoe langer hoe ongeruster.  Na 23 uur kwam dan de mededeling dat alle vluchten afgelast werden en dat je je tot je vliegtuigmaatschappij moest wenden om meer informatie.

Even dus het groene mannetje gezocht (van Eva Air) en ja hoor er liep er nog 1 exemplaar van rond, naderhand zou blijken dat al de rest van het personeel van Eva Air uit veiligheidsoverwegingen geëvacueerd was.

Het groene mannetje kreeg dan ook heel de storm over zich en kon alleen vertellen dat ons werd aangeraden om de luchthaven te verlaten en de dag nadien om 8.30u contact op te nemen met de kantoren van Eva Air.  Er werd geen oplossing aangeboden voor transport en hotelaccommodatie.  Wij dus even contact opgenomen met Park Plaza Hotel, het hotel waar we reeds eerder verbleven hadden, maar deze hadden net hun laatste kamers toegewezen toen ik hen belden.  Ook wist ik dat er een Novotel aan de luchthaven was, dus even rondgelopen in de luchthaven op zoek naar een balie van dit hotel en ja hoor gevonden.  Natuurlijk waren hun kamers ook allemaal al volzet, maar voor 500 bath kon je wel in hun feestzaal verblijven met een hapje en een drankje en een zetel en ook mogelijkheid om te douchen.  Toen ik mij daar aanbood stonden er al hotels van in de buurt hun hotel (waarschijnlijk aan het dubbele van de prijs van anders) te verkopen.

Terug even met Park Plaza gebeld en die konden ons wel een ander hotel aanbevelen en daar konden we voor een hele schappelijke prijs verblijven en was vlakbij Park Plaza gelegen.  Daar dan naartoe gebeld en we mochten afkomen.

Dan natuurlijk nog het probleem om aan het hotel te geraken.  Op de eerste verdieping zouden er blijkbaar nog taxis vertrekken, daartoe gekomen stonden er natuurlijk vele mensen te wachten om een taxi te bemachtigen, waar we eerst stonden zaten alle taxis al vol toen ze voorbij reden, dus dan maar meer naar voren.

Daar toe gekomen bleek al snel dat er nog wel een lege taxi te vinden was, maar dat erbij waren die zelfs niet naar Bangkok wilden rijden en zeker niet met hun meter op.  Normaal nemen we nooit een taxi zonder meter, maar van deze regel moesten we afstappen om hier weg te geraken.  We hadden reeds ‘aanbiedingen’ gehad van 1000 Baht, uiteindelijk dan toch een taxi gevonden die ons voor 600 Baht naar ons hotel wilde doen.  Daar toe gekomen bleken ze een betaalbare mooie kamer te hebben en iets na middernacht zaten we dus in onze hotelkamer.

Nu gaan we dadelijk even naar Eva Air bellen om te horen wanneer we kunnen vertrekken, we houden jullie op de hoogte.

De laatste (?) dagen Phuket

Hoi allemaal,

 

Normaal was het de bedoeling dat dit stukje reeds zou geschreven worden in het koude België, maar het lot heeft er anders over beslist, daar later meer over.

We hebben dus onze laatste dagen doorgebracht in Phuket – Patong Beach, voornamelijk om wat te rusten en ’s avonds gezellig aan de 5!5!Bar (HaHaBar) van Manuel door te brengen.  Zaterdagavond zijn dan Tom en Karin terug naar het koude België vertrokken waar het toen reeds aan het sneeuwen was (maar ja dat weten jullie allemaal natuurlijk).

Cambodja – Siem Reap – Angkor Wat – 3-daagse fietstocht

Hier dan voor velen waarschijnlijk het langverwachte verhaal van Cambodja.

Het begon goed, toen we ’s avonds arriveerde op de luchthaven van Siem Reap, hier had ik nog geen transfer naar het hotel geregeld, had er wel naar geïnformeerd maar zou ons 25 dollar kosten, wat toch wat veel was en blijkbaar ook overbodig.  Bij aankomst konden we ons gewoon melden aan een balie en daar werd onmiddellijk voor een minibusje gezorgd dat ons direct naar het hotel bracht en dit voor 7 dollar.

Voordien even verwarring gehad bij de immigratie om Cambodja binnen te komen, we hadden alle 4 een e-Visa voordien aangevraagd en afgedrukt, Heidi en ik hadden deze terug gekregen, Tom en Karin niet, want deze werden door de ambtenaren direct verticaal geklasseerd.

Het grootste probleem deed zich voor toen we ons hotel bereikte, zoals alle andere hotels had ik ook dit via internet geboekt.  Toen we daar met 4 aankwamen zag je de verwondering reeds op het gezicht van het personeel staan, maar de receptionist was niet aanwezig en zou even opgeroepen worden.  Toen die aankwam zag je ook op zijn gezicht de verbazing en werden er van alle kaften bijgenomen en volop gebladerd.  Toen kregen we opeens de vraag of we van plan waren om met 4 in 1 kamer te slapen?  Niet echt, maar we hadden toch 2 kamers geboekt en ook bevestigd gekregen.  Blijkbaar had het kantoor dat de boeking bij het hotel moest doen, maar 1 kamer bij het hotel geboekt en er 2 aan mij bevestigd.  Geen probleem, bel dan even met het kantoor.  Daar was wel iemand van wacht, maar deze had geen beslissingsmacht en er werd aan de receptionist van het hotel gevraagd om een oplossing te zoeken.  Die stelde voor om 1 kamer in het hotel aan de overkant van de straat te nemen, nu dan wilden we die kamer wel eerst even zien, want het hotel zag er van buiten zeker niet van hetzelfde niveau uit als waar we geboekt hadden (Viroth’s Hotel).  Eerst even naar de kamer gaan zien in Viroth, nadien naar het andere.  Nu moet ik eerlijk toegeven dat de kamer van het andere hotel wel meeviel, maar het was toch niet hetzelfde.  Dus graag een andere oplossing.  Dat was dus een hotel achter de hoek, maar nog van mindere kwaliteit, dus ook niet.  Nog een beetje aangedrongen op het feit dat er in Cambodja de fout gebeurd is en dat het dan niet de bedoeling is dat we een hotel van mindere kwaliteit kregen, maar één van meer kwaliteit, maar dat kon hij ons niet aanbieden.  Dus werd er ons gevraagd om voor de eerste nacht toch het hotel van de overkant van de straat te nemen en dan zou er de dag nadien een betere oplossing gezocht worden.  Aangezien het toen al 9 uur ’s avonds was, hebben we deze optie maar genomen, maar tot onze verbazing moesten we deze kamer dan zelf betalen, maar ja veel andere opties hadden we niet.

Toen we zo een uurtje aan het wachten waren en ook bij het verlaten van de luchthaven was ons al wel direct iets opgevallen, er zaten veel meer insecten dan in Thailand, kleine vliegjes en muggen, het zat er vol van.  Op dat gebied was Thailand dan toch ook wel veel aangenamer, want ook ’s avonds om te gaan eten waren er zo goed als geen plaatsen te vinden met airco en moest je dus snel zijn om je eten op te eten voordat de insecten er mee weg waren.

De dag nadien moesten we dus wel uitchecken bij het ene hotel en konden we onze koffers kwijt op de kamer van Tom en Karin.  We konden dan wel gebruik maken van het ontbijt van Viroth’s Hotel en dat moeten we toegeven, het ontbijt is er echt wel goed, je kan een lijstje invullen met welke zaken je wenst voor je ontbijt en dat wordt dan klaargemaakt.  Heerlijk stokbrood en lekkere croissants (aangezien Cambodja een vroegere kolonie was Frankrijk).

Terwijl wij dan op onze eerste dag van de fietstocht waren zou dan de receptionist samen met het plaatselijke kantoor een oplossing zoeken.

Zoals afgesproken kwam er tegen 8 uur een busje aangereden met daarin een chauffeur, een tempelgids (die ons de uitleg zou geven in de tempels) en een fietsgids.  Het busje zou dan steeds achter ons rijden, zodat de mensen die moe werden konden afstappen, fiets in het busje steken en de etappe met de bus konden afwerken.

De eerste dag zouden we ook met de fiets vanaf het hotel naar het tempelcomplex van Angkor Wat vertrekken. Toen we bij de ingang van het complex aankwamen was het er zeer druk, dat gaat gezellig worden aan de tempels.  Al een geluk gaat het over een zeer groot domein en verdeeld al dat publiek zich over een zeer grote oppervlakte en zeer veel tempels, maar het was toch file rijden (voor de auto’s dan), al snel kozen wij met de fiets een alternatieve route.

Vandaag gingen we de tempels van de kleine route bezichtigen, waar de meest bekende tempels in voorkomen. Al snel bleek onze tempelgids bij elke tempel zijn opgelegde verhaal dat hij in de gidsenschool aangeleerd had gekregen op te zeggen en zouden we snel merken dat veel van deze verhalen, al dan niet met een kleine aanpassing verscheidene malen zouden terugkomen.  Het probleem van deze tempelgids was dat hij zich ook tot die leerstof beperkte en niets van het hedendaagse leven erbij betrok of eigen anekdotes, zodat het al snel heel saai werd en de stenen niet veel meer werden dan een hoop stenen, de ene wat mooier dan de andere, maar je toch snel zoiets hebt van weer een tempel!

De fietsgids daarentegen had wel wat meer te zeggen over het dagelijks leven en was ook zeer geïnteresseerd in het dagelijks leven in België, hij was ook zeer ruimdenkend en vertelde over de verschillende manier van denken tussen de jongere en oudere generatie in Cambodja.

Toen we aan het eten waren heeft het eens flink geregend en dat wilde dus zeggen dat de zandwegen lichtjes herschapen waren in modderwegen en dat we dus nadien niet al te proper toekwamen in ons hotel.

Daar kwam de receptionist met een oplossing aandraven en wilden ons weer een hotel met minder luxe als oplossing aanbieden, maar dat was dus geen oplossing.  Toevallig (?) zat daar toen ook de Franse eigenaar van het hotel, die kwam vragen wat er aan de hand was, hem heel de zaak uitgelegd en hij nog maar eens contact opgenomen met het plaatselijk kantoor (Asia Trails).  Zijn oplossing was al bijna even grappig als dat van zijn receptionist, we zouden het geld van zijn hotel terugkrijgen en dan konden we met dat geld zelf een hotel betalen ter plaatse.  Dit zou dan wel een heel goede oplossing geweest zijn voor Asia Trails en Viroth’s Hotel, maar niet voor ons.  Hem dan maar uitgelegd hoe dat wij het zagen, ofwel krijgen we ons geld terug en wordt er supplementair het hotel aan de overkant betaald ofwel worden wij overgeboekt naar een hotel van hogere prijsklasse.  De man trok lijkbleek weg toen ik hem dit vertelde, dit durfde hij niet tegen Asia Trails zeggen, ik wel, dus even andere kleren aangedaan en samen met de eigenaar naar het kantoor van Asia Trails.  Daar aangekomen was het kantoor net gesloten maar was er nog wel een bediende die ons nog wel kon binnen laten en weer werd er driftig heen en weer gebeld. Na een half uurtje kwam onze Franse eigenaar van Viroth’s Hotel vertellen dat de klantenrelatiebeheerder van Asia Trails onderweg was, intussen liep het kantoortje van Asia Trails al terug redelijk vol met personeel.

Weer een kwartiertje later was onze klantenrelatiebeheerder toegekomen, weer het hele verhaal gedaan, weer veel overleg onderling, maar toen kwamen ze met het volgende voorstel, zij zouden de 2 komende nachten van het hotel aan de overkant betalen, ook onze eerste nacht terug betalen en dan zouden we de 4de nacht gewoon in Viroth’s kunnen overnachten.  Over de terugbetaling van de nachten in Viroth’s zouden ze dan moeten zien hoe ze dit konden regelen, want het was vandaag zondag en in Cambodja werken ze blijkbaar niet allemaal zondags.  Ok dat was een oplossing waar we mee konden leven, wij dus een paar uur verder, met de koffers naar de overkant van de straat, waar ze ons al stonden op te wachten.

Een ontbijt in Viroth’s zat er niet meer in, aangezien er blijkbaar een deal was tussen Asian Travel en Viroth’s dat ze blijkbaar beiden de helft van deze kosten zouden dragen.

De dag nadien zou blijken dat ze gedeeltelijk op hun afspraken zouden terugkomen, Asiarooms (waar we oorspronkelijk geboekt hadden, had intussen onze 3 nachten bij Viroth’s terugbetaald), maar we zouden enkel de 2de en 3de nacht zelf niet moeten betalen en de eerste nacht die we zelf reeds betaald hadden, moesten we dan zelf betalen.  Zij vonden dat ze daarmee genoeg gedaan hadden.

Dag 2 van het fietsen begon met het gevoel van het einde van dag 1, dus met wat zadelpijn. Nu werd er meer door het platteland gefietst, maar aangezien we reeds van het begin met het gevoel van einde dag 1 zaten, was het na een 30-tal kilometer (of een goede 2 uren fietsen) in combinatie met de warmte op en besloten Heidi en ik de rit in het busje verder te zetten.  Even verderop kwam Karin ons ook gezelschap houden en heeft enkel Tom de rit volledig kunnen afmaken.   Daarna eerst gegeten en toen stond er een wandelingetje op het programma, even de berg op om boven naar de uitsnijdingen te gaan kijken in de rivier.  In combinatie met de warmte liep ik er al snel bij alsof ik in de rivier gevallen was en dan boven toegekomen, bleek het ook niet echt de moeite te zijn.  Onze tempelgids begon weer zijn verhalen af te steken en te zeggen dat alles authentiek was, waar ik toch wel mijn twijfels bij had, toch weer zoiets anders dan Thailand, daar zeggen ze tenminste dat het gerestaureerd is, hier mag dit blijkbaar niet zo verteld worden.  Daarna weer te voet naar beneden en met het busje terug naar het hotel.

Dag 3 begon met wat motregen en begon dus ook met een ritje met het busje.  Na de eerste tempel werd er dan gevraagd of er gefietst zou worden. Heidi en Karin gingen niet meefietsen deze dag, Tom en ik dus wel, maar toen ik net op de fiets zat voelde ik mij net als op het einde van het fietsen als dag 2, direct vermoeid en alhoewel het bewolkt was, was de combinatie met de warmte moordend.  Toch maar even volhouden, het betert misschien wel, dus niet.  Na een 12-tal kilometer toch maar besloten om het fietsen te laten voor wat het was en mee in het busje te gaan zitten.  Tom en de fietsgids hebben hun tocht dan maar weer met 2 afgemaakt.

In de namiddag dan eindelijk ingecheckt bij Viroth’s voor de laatste nacht.

’s Morgens nog genoten van het ontbijt en dan op weg naar de luchthaven waar we eindelijk terug naar Thailand konden. Daar hadden Tom en Karin dan problemen om het land te verlaten omdat zij geen e-Visa meer hadden, blijkbaar moest je dit 2-maal afdrukken, eenmaal om het land binnen te komen en eenmaal om het land te verlaten, maar ook hier weer hadden alle ambtenaren hun eigen manier van werken, ik moet mijn e-Visa opnieuw laten zien, maar had dit terug gekregen bij het binnenkomen, Heidi moest het hare niet laten zien.

Al bij al hebben we niet echt een goed gevoel met Cambodja, het is ons land niet.  Soms zeggen ze dat Cambodja het Thailand is van 30 jaar geleden, dan ben ik gelukkig dat ik niet naar Thailand ben beginnen te reizen 30 jaar gelden, want dan zou ik waarschijnlijk niet verliefd geworden zijn op Thailand.  Maar ja, we hebben het geprobeerd en nu weten we dat Cambodja niet voor ons is.