Bangkok deel 2

Om onze reis van 2014 af te sluiten moeten we nog over 1 uitstap vertellen, en misschien is dit wel de uitstap die ons voor altijd zal bijblijven.  Zoals enkele van onze uitstappen begon ook deze heel vroeg, om 6 uur werden we opgepikt aan ons hotel voor een ritje  van ongeveer 3 uur naar het national Park Khao Yai. Het verkeer onderweg was heel goed meegevallen waardoor we iets vroeger aankwamen dan gepland.  Natuurlijk altijd moeilijk om een inschatting te maken van het verkeer in en rond Bangkok. Om eerlijk te zijn was dit eigenlijk de uitstap waar ik het minst naar had uitgekeken, ik ben namelijk niet echt een natuur mens, geef mij maar de stad.

Aan de ingang van het national park moesten we nog eventjes wachten op onze gids, welke we gereserveerd hadden via een Nederlander.  Toen onze gids arriveerde, gaf ons dat een heel goed gevoel, deze sprak héél goed Engels, een klein beetje Nederlands (goeiemorgen, goedenavond, smakelijk,…) maar hij was vooral héél sympathiek.  Wij mochten plaatsnemen in de kofferbak van een pick-up, dit zou dan ook het transportmiddel van de dag worden.  De eerste keren in en uitstappen was niet zo gemakkelijk, maar op den duur  weet je wel hoe je het best omhoog “kreffeld”.

Op weg naar de eerste stopplaats, een museum over het national park, waar je kon zien welke dieren je die dag misschien allemaal zou kunnen tegenkomen, kwamen we voorbij een andere groep met toeristen.  De gidsen wisselden wat informatie uit en bleek dat er in de boom een grote eekhoorn zag.  Nu zie je eigenlijk over heel Thailand regelmatig eekhoorns op electriciteitsdraden en in bomen, maar zo’n grote hadden we nog nooit gezien, en zo’n grote staart.  Als dit de start van onze dag was dan zag dat er al heel goed uit.  De gids legde ons ook nog even uit waarom de andere toeristen allemaal zo van die rare kousen aanhadden, dat was namelijk om ervoor te zorgen dat de bloedzuigers niet langs je been naar boven konden kruipen, maar voor onze uitstap en vooral voor dit seizoen was dit niet van toepassing voor ons.

Terwijl we onze weg verder zetten stopten we plots en zei onze gids dat we moeten uitstappen, er zou een neushoornvogel zijn gesignaleerd, maar hij moest zijn wagen iets verderop gaan parkeren.  Wij waren nog op tijd en hebben hem nog gezien, ik dacht echt dat dit enkel in tekenfilms bestond.  Waw, dit was prachtig.  Helaas zijn dit zaken die je niet altijd kan vastleggen, want die beestjes pauzeren niet voor je foto.  Maar als ik zo af en toe nog eens google om te kijken, dan denk ik toch, ja dat heb ik in het echt gezien.

Na een koffiepauzeke aan het museum zetten we onze trip verder in het park, het was eigenlijk echt wel grappig dat als je een hoop mensen zag staan dat je wist, hier is er iets te zien.  Deze keer waren het gibbons in de bomen.  Daar hebben we wel een hele tijd op staan kijken, hoe die aapjes van de ene tak naar de andere aan het zwieren waren, en vooral die kleine aapjes zijn zo lief.  Van mij mochten ze daar wel een ganse dag blijven staan, ik had alleen beter dan een stoeltje meegebracht.  Na nog enkele stops waar de gibbons te zien waren, stapten we uit om een wandeling door het woud te doen. (dit was het moment van de dag, waarnaar ik echt niet had uitgekeken), achteraf viel het nog wel goed mee, maar toch het is niet mijn ding om over boomstammen te klauteren en tussen de bomen en weg te zoeken.  En het enige wat je daar dan tegenkomt zijn eigenlijk insecten, mieren, muggen, … gelukkig spinnen heb ik niet echt gezien.  Onze gids was ook constant op zoek naar speciale vogels, en telkens hij het gefluit hoorde van zo’n vogel, dan ging hij echt op zoek of hij de vogel vond en deze ook aan ons kon laten zien.  Wij hebben enkele hele mooie vogels gezien maar de namen ben ik helaas vergeten, ik weet dat er een ijsvogeltje tussen zat, maar voor de rest weet ik alleen dat ze mooi waren.  Hierdoor kijk ik nu in België ook wel een keertje meer in de lucht in de hoop zo’n mooie vogeltjes te kunnen zien.

Na onze middagpauze gingen we nog naar een waterval, helaas zijn die watervallen meestal niet zo gemakkelijk te bereiken, je moet er altijd toch wel de één of andere inspanning voor doen, hier moest je nogal wat trappen doen om er te geraken, en naar die watervallen gaan dat valt wel mee, maar daarna nog eens terug.  Aangezien deze weg mij redelijk goed bewandelbaar leek ben ik mee gegaan, meestal is het voor mij de inspanning niet echt waard.  Aan de waterval wist onze gids nog een vriendinnetje zitten, maar daarvoor moesten we natuurlijk nog een stukje door het woud, gelukkig deze keer niet over of onder boomstammen.  Na enkele minuten zoeken wisten we waarnaartoe hij ons had gebracht, er zat een slang in de bomen, ik zou deze nooit  hebben gevonden, deze had dezelfde kleur als de takken, maar toch was het een beetje beangstigend.  Daarnet hadden wij 2 uur door het woud gelopen, wie weet welke beestjes waren we daar wel niet allemaal voorbij gelopen, bbbrrr,… mag er niet aan denken.

Eigenlijk zat onze dag er bijna op, maar onze gids wilde met ons nog wel even rijden langs de baan waar de olifanten ’s avonds meestal overstaken om naar hun slaapplaats te gaan.  Of we er zouden zien dat was een groot vraagteken, dan zouden we heel veel geluk hebben.  Onderweg kwamen we nog makaken tegen, dit zijn wel apen die minder lief overkomen dan de gibbons.  Deze zijn precies minder mensenschuw, want ze zitten gewoon op straat en komen echt zo kijken in de wagen, hebben jullie iets voor ons.  Nu voederen mag je niet doen, ik denk dat je er dan helemaal niet meer vanaf geraakt.

We waren een paar keer over en weer gereden en op een plaats had men “pipi” op de grond gezien, dus alle groepen bleven daar staan wachten, want daar was de kans het grootst om een olifant te zien.  Aangezien dit stukje eigenlijk niet echt meer in onze uitstap was voorzien, zei onze gids dat wij daar niet konden wachten, maar we zouden rustig terugrijden naar de ingang van het park.

Opeens stopt onze truck en wijst onze gids naar voor ons, daar liep een olifant.  Geloof me ik heb al heel wat olifanten gezien, in verschillende olifantenkampen, maar zo ’n olifant dat alleen loopt zonder enige begeleiding dat is … ja echt om stil van te worden.  Onze wagen wordt gedraaid zodat wij vanuit de kofferbak van de truck de olifant heel goed kunnen zien, en in geval van nood dat onze gids volle gas kan geven om weg te rijden natuurlijk.  Eigenlijk het gevoel dat ik toen had, dat is niet te beschrijven,… beeld je eens in dat je op straat rijdt en opeens staat daar een olifant,…  Wij hebben ongeveer een 10 minuten van dit prachtbeest mogen genieten, totdat hij plots besliste om terug het woud in te gaan.  Onze dag was geslaagd, en geloof me ook die van onze gids, want die had heel gelukkige klanten.  Helaas voor de andere groepen want op die plaats was er geen olifant komen opdagen.  Sommige van hen hadden nog net de staart van de olifant in het woud zien verdwijnen.

Gelukkig was mijn iphone volledig opgeladen, en heb ik deze olifant op film kunnen zetten, telkens ik het filmpje bekijk word ik terug stil,… ik beleef dat prachtig moment telkens opnieuw.

Onze weg terug naar het hotel was zwaar, omwille van de lange dag, maar geloof me iedereen was voldaan.