Best Eats Midnight Food Tour by Tuk Tuk (Bangkok Food Tours)

We hadden nog eens een food-tour geboekt in Bangkok.  Nu ’s avonds en met tuktuk.

Tien minuten voor het afgesproken uur waren we op de afgesproken plaats, uitgang 2 van de BTS halte Chitlom aan DHL.  En onze gids stond ons al op te wachten.  De eerste keer is het altijd lachen geblazen, want de eerste vraag is steeds: “Is dit jullie eerste keer in Thailand?”.  Nee, onze 21ste keer.  Dan zie je steeds het gezicht even bleek wegtrekken, wat ga ik hier deze avond moeten vertellen?  Maar we laten ze steeds hun ding doen hoor, we leren elke keer wel wat bij en hopen met deze tours enkele nieuwe plekjes te leren kennen.

Na de eerste kennismaking vertrokken we te voet en onze eerste stop was aan het Erawan Schrine, of we hier al geweest waren.  Enkele keertjes :-).  Wat info gekregen die we deels al wisten en wat nieuwe informatie, maar die ben ik eigenlijk al terug vergeten, dus volgende keer zal dit terug nieuwe info zijn :-).

Daarna weer een stukje gewandeld tot aan de plaats waar onze tuktuk-chauffeur te vinden was.  En toen waren we vertrokken, het is te zeggen, toen stonden we in de file …  We bleven op bekend terrein, van onze beginjaren in Bangkok, deze weg gebruikte we om naar ons hotel te gaan.  En toen onze eerste echte stop.

Hier werd ons eerste gerecht besteld, kip met rijst.  En het was ook enkel dit, kip met rijst, maar het was echt lekker.  De rijst werd op een speciale manier bereid met kippen bouillon en nog wat extra smaakmakers.   Op het bord lag dus gewoon  een bergje rijst, met daar een paar stukjes gebakken of gekookte kippenfilet en enkele schijfjes komkommer.  Het werd door onze gids nog wat op smaak gebracht met zoete sojasaus en een pikant sausje, maar het smaakte overheerlijk.  Zo simpel en toch zo lekker.  Toen we onze portie grotendeels opaten, want er zou die avond nog heel wat volgen, was de gids nog 2 gerechtjes gaan halen.  Mango met kleefrijst, ja dat kende we al, al was de mango wel heel lekker volgens Heidi en nog een ander gerechtje waar ik de naam al van vergeten ben.  Een soort van dumplings in diverse kleuren.  Deze waren verrassend lekker, alhoewel ik ze waarschijnlijk toch niet zelf zou kopen.  Maar voor een keertje …

 

Kip met rijst (Khao Mun Gai Pratunam)

Kip met rijst (Khao Mun Gai Pratunam)

 

Mango met kleefrijst

Mango met kleefrijst

Dumplings

Dumplings

Daarna werd onze tuktuk-chauffeur terug opgebeld, zodat hij ons terug kon komen ophalen.  Toen waren we op weg naar het 2de adres.  Aan de buitenkant zag het er heel gewoon uit en aan de binnenkant was het een normaal Thais restaurant.  Zo ver dus niets speciaals.  Tot onze gids ons meenam naar de keuken, dan konden we ons gerecht zien klaarmaken.  Wel dat was dus misschien te veel informatie. We kwamen in een steegje terecht, waar er enkele personen achter vuren het eten aan het klaarmaken waren.  Proper konden we het niet echt noemen, zelfs naar Thaise normen, hadden we wat vragen.  Het was wel spectaculair hoe het gerecht werd klaargemaakt, de pan werd in vuur en vlam gezet, wat waarschijnlijk de gezondheid van het gerecht ook ten goede kwam :-).  We hadden voordien een keuze moeten maken voor het gerecht, ofwel was het ei in de vorm van een soort omelet ofwel werd er na de bereiding een rauw ei toegevoegd (laat het ons maar de Thaise versie van de spaghetti carbonara noemen).  Wat waren we blij dat we de eerste versie genomen hadden …  Toen mochten we ons gerecht meenemen en proeven.  Het bezoek achter de schermen had niet de juiste toegevoegde waarde …  Blijkbaar waren er 2 verschillende versies, 1 met brede noedels en 1 met smalle, maar daar proefde ik niet echt een verschil in.  Het eerste gerecht van de tour bleef aan de top staan.

De keuken in het steegje

De keuken in het steegje

Bacteriën doden

Bacteriën doden

Ann Guay Tiew Kua Gai

Ann Guay Tiew Kua Gai

We konden ons eten even laten zakken tijdens een wandeling over de bloemenmarkt.  Het was ook niet de eerste keer dat we hier waren, maar toch staan we nog steeds versteld van de hoeveelheid bloemen die hier verkocht worden en aan de belachelijk lage prijzen.  Heidi zou hier het bloemschikken wel terug oppikken :-).

Gekleurde bloemen

Gekleurde bloemen

Lotusbloemen

Lotusbloemen

Per tuktuk nog een klein stukje verder naar Wat Pho, waar we toevallig de avond voordien ook geweest waren, maar dat hebben we maar niet tegen onze gids gezegd.  ’s Avonds kan je dus gratis op het tempeldomein binnen en alles is mooi verlicht.  Enkel de Liggende Boeddha kan je niet bezichtigen aangezien de gebouwen niet open zijn.  Maar zo druk als het overdag is, zo rustig is het ’s avonds.

Wat Pho

Wat Pho

Onze gids had nog een geheim plekje dat ze ons wilde laten zien en weer een kort ritje later, kwamen we weer op terrein van de dag voordien.  We stopten aan een gebouw waar we de dag voordien nog stil hadden gestaan en getwijfeld hadden om binnen te gaan.  Al een geluk dat we dat niet gedaan hadden.  Maar ook al waren we binnen gegaan , dan nog hadden we niet gezien wat we nu gezien hadden.  Onze gids ging de trap op en nog een trap en nog één, …  Totdat we op de 4de verdieping aan een stijle draaitrap kwamen en daar boven gekomen, kwamen we op een soort dakterras met een bar en een fantastisch uitzicht.  Aan de ene kant zicht op de rivier en de verlichte Wat Arum (Tempel van de Dageraad) en aan de andere kant de verlichte Wat Pho en het Koninklijk Paleis.  Wat ons opviel was dat er hier enkel een paar Thaise koppeltjes zaten, geen buitenlander te bekennen.  Dus het was blijkbaar inderdaad een geheim plaatsje :-).  Hier werd een stop genomen en een drankje en wat tijd om van het uitzicht te genieten.

Als afsluiter was er dan de beste Pad Thai van Bangkok of zelfs Thailand op het programma, de naam van de zaak was Thip Samai.  De lange rij wachtenden deed het beste vermoeden, maar zo groot als de verwachting was, was ook de ontgoocheling.  Het wachten zeker niet waard en we hebben zeker al betere Pad Thai gegeten, zelfs in België.  Voordien al wat opzoekwerk gedaan en voor zij die het eten niet goed vonden, die vonden het appelsiensap dan weer het beste dat ze al ooit gedronken hadden.  Blijkbaar was dit niet in de tour inbegrepen, dus zelf maar een flesje gekocht.  Het was een fles van een liter ofzo, de prijs was er dan ook naar, 140 Baht.  Als het goed is, waarom dan niet.  Op weg naar het hotel onze gids eerst nog afgezet en daarna op onze kamer het sap geproefd.  Weer een tegenvaller van formaat en weer zijn geld zeker niet waard.

Thip Samai Pad Thai Original

Thip Samai Pad Thai Original

Thip Samai Pad Thai in ei

Thip Samai Pad Thai in ei

Al bij al was dit zeker niet onze beste foodtour die we reeds in Thailand gedaan hebben en prijs/kwaliteit tot nu toe waarschijnlijk de slechtste.  Enkel het eerste adresje slagen we voor het eten op in ons adressenbestand en het dakterras om iets te drinken.  Voor de rest zal de tour uit ons geheugen gewist worden, zodat we andere dingen die meer de moeite waard zijn in Bangkok en Thailand kunnen opslagen :-).
Maar het kan natuurlijk ook zijn dat wij nog maar moeilijk te imponeren zijn :-).

Voor zij die interesse hebben in de tour: http://www.bangkokfoodtours.com

Advertenties

Winter in Kanchanburi

Af en toe moet je net als de kranten een titel bedenken die de aandacht een beetje trekt.  Als je dan het artikel leest dan denk je, was dat het nu :-).

Hier dus het artikel (over “was dat het nu”):
Toen we een kleine week geleden aankwamen in Kanchanaburi, in het Oriental Kwai Resort om meer specifiek te zijn, dan kregen we te horen dat het de voorbije dagen/weken wel heel fris was geweest.  Er waren zelfs Belgen en Nederlanders die aan het zeggen/klagen waren hoe koud het wel niet was.  ’s Nachts daalde de temperatuur tot wel 12 graden en de gasten vroegen om extra donsdekens omdat ze het ’s nachts te koud hadden.  Onze initiële reactie was, stuur ze dan maar terug naar België of Nederland, dan zullen ze snel terug weten hou echte kou aanvoelt :-).

De huisjes op het resort zijn er natuurlijk ook niet op voorzien, op de kou.  Ze zijn eerder voorzien om de warmte buiten te houden, stenen vloeren enz.  Dus het was de voorbije weken bibberen en beven geblazen in Kanchanaburi.

Maar de redding was nabij, want wij kwamen eraan :-).  De periode dat wij er waren zijn de temperaturen ’s nacht niet onder de 19 graden geweest denk ik.  Overdag ging de temperatuur soms vlot naar de 30 graden, dus dat zat wel goed.

Vrijdag was Heidi dan volledig geacclimatiseerd, want tijdens het ontbijt zij ze ineens dat het toch wel frisjes was, die wilde waarschijnlijk ook al terug naar huis :-).

Sinds gisterennamiddag zitten we in Bangkok en is het probleem van de kou ook op slag verdwenen.  Gisteren stond er nog een aangenaam windje, maar daar is vandaag helemaal niets meer van te bespeuren.

Dus als ze een beetje van de koelte van Kanchanaburi naar Bangkok kunnen sturen, graag :-).

2015/01/img_0664-1.jpg

2015/01/img_0666-1.png

2015/01/img_0667-1.png

Unieke ervaring in Kanchanaburi/Thailand

Gisteren kregen we een unieke kans aangeboden en we hebben deze dan ook met beide handen aangenomen.

We konden een ritje maken met een replica van een oldtimer.  Om 16u zou het zo ver zijn en een kwartier op voorhand waren we reeds op de afspraak.

Tegen het afgesproken tijdstip hoorde we in de verte een geluid dat aan een oldtimer deed denken en ja hoor, daar kwam hij aangereden:

Daar gingen we dus een ritje mee maken door landelijk Thailand.  Bezien zouden we zeker hebben, 4 farang in een oude auto, dat zien ze hier ook niet alle dagen.  Sorry, voor zij die we moeten teleurstellen, er zijn geen foto’s (in ons bezit) van ons op de auto :-).

En weg waren we:

Ik heb nog een filmpje van 45 minuten van onze tocht, voor zij die hier reeds een fietstocht gemaakt hebben, het is dus deze tocht maar dan met een hogere versnelling.  De max. snelheid die we haalde was 35 km/uur.  Dit met een motor van 8 PK.

Onderweg waren er verschillende reacties die grotendeels in te delen waren in volgende categorieën:

1) Kleine kindjes waren heel enthousiast en wuifde toen we voorbij kwamen
2) De jeugd kon het allemaal niet veel schelen en hun smartphone was veel interessanter dan dat rare autootje dat voorbij kwam
3) De jongvolwassenen die zelf al een rijbewijs hadden, vonden het dan wel weer interessant
4) De ouderen dachten dan weer aan vervlogen tijden

Na onze vele (21) Thailandreizen, was dit toch weer een unieke ervaring.

Daarvoor willen we Evelien, Djo, Marjan en voornamelijk Ton bedanken !!!

Hieronder nog enkele foto’s van de replica oldtimer waar Ton 2 jaren aan gebouwd heeft:

De eigengemaakte replica van een oldtimer door Ton Hillebrand

De eigengemaakte replica van een oldtimer door Ton Hillebrand

 

Ton de trotse eigenaar

Ton de trotse eigenaar

De 8 PK motor

De 8 PK motor

In het archief van mijn mails vond ik volgend verhaal nog terug, vertelt door Marjan, de vrouw van Ton.  Ik denk dat ze het wel goed vinden dat ik het hier even opnieuw publiceer:

In Oegstgeest hebbenTon en zijn broer Peter in Ton zijn werkplaats jarenlang aan hun T-ford gesleuteld. Toen wij naar Thailand emigreerden was het de bedoeling dat de T-ford mee zou verhuizen, maar ondanks heel veel inspanningen kregen wij dat niet voor elkaar, dit tot groot van verdriet van Ton. Ton kennende …………. zoekt hij dan  zijwegen, oplossingen. Op een dag liet hij een plaatje van een Opel Doctor’s Car uit 1909 zien en zei: als ik deze koperen lampen kan maken kan ik de hele auto maken. Oke, dat is dan afgesproken. Als eerste, leve het internet, een mooie tweedehands draaibank op de kop getikt in Wang Noi, dat ligt iets boven Bangkok. Ton had nog nooit met een draaibank gewerkt, maar wederom leve het internet, daar kon hij zien hoe hij de draaibank moest gebruiken. Koperen plaat (China Town, Bangkok) en houten balken gekocht en toen kon Ton beginnen aan zijn grote uitdaging. Eerst van alle onderdelen van de lampen houten mallen maken en die dan gebruiken om de koperen plaat over uit te drijven.  Bloed, zweet en tranen, vreselijk afzien en vooral doorzetten en zo is het Ton gelukt om prachtige koperen lampen te maken. Volgens zijn eigen uitspraak zou hij nu de hele auto  kunnen maken. En aldus geschiedde. De voor-, en achteras, de Kubotamotor, de stuurinrichting, de koppeling en het rempedaal zijn tweedehands gekocht bij allerlei bedrijfjes, de toeter gekregen van een broer en de rest van de auto heeft Ton helemaal zelf met zijn eigen handen opgebouwd. Lex, een Engels sprekende Thai is restaurateur van old timers, heeft grote kennis van zaken en weet veel adresjes, kortom hij is een grote steun voor Ton. En Lex vindt het helemaal te gek wat Ton heeft gepresteerd. Elk onderdeel weer was een uitdaging, elk onderdeel weer kwam met bloed, zweet en tranen tot stand. Ton moest het alleen doen, werken vanaf een enkele foto (die ook nog eens uitgerekt bleek te zijn), had geen kennis over hoe zelf een auto te fabrieken (wie heeft die kennis eigenlijk wel?), beschikte niet over het juiste gereedschap, kortom vaak was het martelen. Het aanschaffen van professioneel gereedschap is te duur, daarom heeft hij  noodgedwongen zelf gereedschap moeten maken, zoals buigmachines, een zetbank en een profielwals. De hele auto bestaat uit pronkstukken, maar het meest in het oog springend zijn toch wel de rode bekleding van de banken, de koperen lampen en niet te vergeten de prachtige houten spaakwielen. Heel spannend was de eerste proefrit op twee december, gelukkig ging alles heel goed, er hoefden maar een paar dingen aangepast te worden. Een paar dagen later gingen Djo en Ton naar het Gemeentehuis van Ladya om de locoburgemeester op te halen voor een rondrit. En toen kreeg Ton de uitnodiging om mee te rijden in een optocht ter ere van het aanleggen van een stuk weg. Daar zijn dan allerlei hooggeplaatste personen bij aanwezig en monniken voor hun zegen en ja hoor, de hoofdmonnik zat bij Ton in de auto. Mooi, toch! De auto is nog niet helemaal af, want de treeplank en de spatborden moeten nog gemaakt worden. De laatste grote klus, maar ook dat wordt ongetwijfeld tot een goed einde gebracht. Deze auto brengt heel wat teweeg, zo leert Ton vele bedrijven kennen in Kanchanaburi en in en rond Bangkok. Hij heeft kennis  gemaakt met belangrijke en minder belangrijke mensen, die stuk voor stuk weg zijn van zijn auto. En we hebben een prachtig schilderij gekregen, gemaakt door een bevriende gast, we hebben het een mooi plekje in onze woonkamer gegeven. Op de website, www.Guus-Ackema.nl, kunt u meer van zijn kunstwerken bewonderen. 

De zelf gemaakte lampen

De zelf gemaakte lampen

Zo maak je zelf de wielen

Zo maak je zelf de wielen

Ton en Marjan in hun replica oldtimer

Ton en Marjan in hun replica oldtimer

Het prachtige schilderij

Het prachtige schilderij

Optocht ter ere van het aanleggen van een stuk weg, met als blikvanger :-)

Optocht ter ere van het aanleggen van een stuk weg, met als blikvanger 🙂




 

Kanchanaburi

Vandaag begon voor mij (Heidi) eindelijk de vakantie echt.  De afgelopen 2 dagen had ik nog wat werk te doen, en je hoopt altijd dat dat snel klaar is, maar het zijn toch meer dan 2 halve dagen geworden.  Daarenboven de afgelopen dagen ook nog heel ziek geweest, de griep meegebracht vanuit Belgie.  Normaal kan ik dat goed tegenhouden met mijn thaise pilletjes, maar ik dacht in de vlieger dat ik ze daar niet bij had, met als gevolg een dag te laat beginnen te pakken.  ( en blijkt dat ik ze wel in de handbagage had gestoken). Maar zondag avond de eerste genomen en ik ben er nu zo goed als vanaf, laten we zeggen dat het storende weg is.  En maandag was het nog na 2 stappen rusten maar dat is nu niet meer.

Vanmorgen zijn we zelfs een wandelingetje gaan maken naar het dorpje.  Het is ongeveer een half uurtje wandelen, wat me wel opviel, ben geen enkele farang (buitenlander) tegen gekomen, enkel wij, en ook de thaise bevolking is het opgevallen, want we hoorde. Regelmatig,… Farang,.. Farang,…

Tijdens de wandeling heb ik ook gemerkt dat het kijken naar de afleveringen van Cesar Milan, echt wel iets bijbrengt.  Er lopen hier veel honden vrij op straat, en de meeste beginnen dan ook te blaffen als je langskomt, maar zij kwispelen ook, dus geen gevaar.  Maar op een gegeven moment was er een hond die zag ons en zijn staart ging tussen zijn poten en zijn oren naar achter, dit betekent… Oppassen want hond voelt zich bedreigt,… Dus wij een beetje afgeremd zodat de hond de mogelijkheid had om te gaan lopen en alles was weer veilig.  Als we waren doorgegaan had deze hond misschien wel eens kunnen aanvallen.  Maar de meeste honden maken hier veel lawaai maar daar blijft het dan wel bij.

Deze namiddag staat er ook nog iets leuks op het programma, we gaan met een old timer meerijden, maar daar later meer over.

Nu ga ik genieten van het zonnetje, het is nu 33 graden, maar echt nog wel aangenaam ( zit dan ook op mijn terrasje…  Eeuuuhhh in de schaduw😃)

Vlucht Dubai naar Bangkok

Na (denkbeeldig) afscheid genomen te hebben van onze “touch-er”, en onze handbagage nog eens te laten controleren, konden we op zoek naar de gate waar onze vlucht naar Bangkok zou vertrekken.  Naast alle andere vluchten stond er mooi een gate vermeld, naast die van ons nog niet.  Even navraag gedaan, nee de gate was nog niet bekend, kom  over een half uurtje nog eens terug.  Hmmm, wat kunnen we dat half uurtje doen?  Een Starbucks misschien? 🙂  Tja, nood breekt wet, dus waarom niet.

De Starbucks was volzet, dus maar even gaan zitten bij McDonalds en een koffietje gaan halen bij de Starbucks.  Om ons niet schuldig te voelen om de plaatsen af te nemen van echte klanten, ook nog iets te eten genomen bij McD.

In tussentijd was er op de schermen ook een gate gekomen naast onze vlucht en wisten we waar we naar toe moesten. Bij het boarden aan de gate werd al snel duidelijk dat deze vlucht al wat voller zou zitten dan de vorige.  Toen we in het vliegtuig zaten waren de 2 plaatsen naast ons nog lange tijd vrij en aan de andere kant ook nog een rij van 3.  1 deur ging er al dicht, dus de hoop steeg, maar nee, deze keer mocht het niet zijn.  Bij de laatst opstappende passagiers werden ook de open plaatsen mooi opgevuld :-(.

Mooi op tijd kwam het vliegtuig in beweging en taxiede naar de plaats om op te stijgen.  De piloot had ons ook al meegedeeld dat de vlucht zeer voorspoedig zou verlopen en dat de vlucht zelfs een uur minder in beslag zou nemen dan normaal.  Mooi, altijd meegenomen niet waar?  Nee dus, net voor het opstijgen werd er nog een probleem vastgesteld en wij terug onderweg naar de gate van waar we vertrokken waren.  Een klein uur later stonden we dus terug waar we vertrokken waren.  5 minuten later kwam de technieker aan boord en zou het probleem hopelijk snel opgelost zijn.  Nog een uurtje later was het probleem opgelost en konden we dus echt vertrekken.

Dat is dus wel het voordeel van internet aan boord, dan kon ik Evelien van ons resort verwittigen dat we een uurtje later gingen landen en kon zij op haar beurt de chauffeur verwittigen die dan weer een uurtje langer zijn middagdutje kon doen.

Aangekomen op de luchthaven, nog snel een Thaise simkaart gekocht en op zoek naar het bordje met onze naam erop.  Eens we die gevonden hadden, nog een ritje van 3 uren naar ons resort waar we dan rond 18u toekwamen.  Na onze cottage toegewezen gekregen te hebben, snel nog iets gegeten en daarna een beetje uitgepakt en wat gaan bijslapen.

Touchscreen

Kan er misschien iemand tegen de passagier achter mij gaan zeggen dat je bij een touchscreen niet moet proberen om door het scherm te steken met je vinger? 👉😡. Dat is dus waarom we normaal steeds op een achterste rij gaan zitten 😋. Al een geluk dat het deze vlucht niet de bedoeling was om te slapen 😉.

Het internet is geen onverdeeld succes, zeker niet op de laptop. Op de iPad is het doenbaar, maar ja wat wil je voor 1$.

En we zijn weer vertrokken :-)

Dat noemen ze dan vooruitgang, dat je terwijl je naar Thailand vliegt gewoon gebruik kan maken van draadloos internet :-).  2 jaren geleden was dit er ook al, maar was toen onbetaalbaar.  Nu krijg je 10 MB gratis aangeboden en de volgende 100 MB aan een kostprijs van 1$, daar kan je het toch niet voor laten liggen hé :-).

We zijn dus op tijd vertrokken en voor het eerst dat wij het nog weten zit de vlieger niet volledig vol.  dat werd bij het inchecken van onze bagage ook al aangegeven.  Er werd ons aangeboden om onze 2 stoelen van de middenrij om te zetten, zodat we heel de rij zouden hebben.  Wel daar zeggen we geen nee tegen :-).

Tot we op de vlieger kwamen, toen zag ik al van een afstand, dat er iets niet klopte met de belofte.  Op de rij dat wij moesten zijn, zat al iemand.  Dus zeker geen 4 stoelen :-(.  Toen kwam er zich nog iemand voor de 3de stoel aanbieden.  Dus ipv de beloofde 4 naar de originele 2.  Tja, niets aan te doen zeker :-(.

Niet veel later werd er op mijn schouder getikt,  het was een vriendelijke airhostess die zelf kwam aanbieden om op het ogenblik dat de deuren gesloten waren ons op andere plaatsen te zetten, want de vlieger zat toch niet vol.  Van hetgeen wij zagen waren er toch niet zoveel open ruimtes, dus we waren al benieuwd wat ze ons gingen aanbieden.  Business zou het deze keer niet zijn zeker?

De deuren gingen dicht, de spanning steeg :-).  Eerst liep onze vriendelijke hostess ons straal voorbij, een minuut later kwam ze terug en bood ons een lege rij van 4 stoelen aan.  Allé, omdat je zo aandringt :-).  Wij ons zo snel mogelijk verzet.  En daar zitten we dus bijna als enige, met 4 stoelen voor 2 personen.

Hoe doen we het of waarom krijgen we dit steeds aangeboden, we weten het niet :-).  Misschien dat onze trouw toch op deze manier steeds beloond wordt.

Dus voor ons steeds Emirates en geen andere maatschappijen :-).