Erawan Museum

Hier is hij dan met een weekje vertraging.  Onze excuses, maar we zijn gewoon te veel aan het genieten en komen zo niet aan het bloggen toe :-).

Precies een week geleden hebben we dus een uitstap gedaan die al jaren op ons verlanglijst stond, maar dat er nog nooit van gekomen was, nl. het Erawan Museum.  Toen we vroeger met het minibusje naar Pattaya reden hebben we dit monument al wel eens zien liggen en toen was er altijd al het plan om het ooit eens te bezoeken.  Maar aangezien er zoveel te zien is in Bangkok en zo weinig tijd, was het er tot nu toe niet van gekomen.

  
Dit jaar gingen we het toch inplannen en eerst was het maandag al ingepland, maar de dag na aankomst in Bangkok en de combinatie van de extreme warmte en vochtigheidsgraad, had ons snel op andere gedachten gebracht.  Toch maar 2 daagjes acclimatiseren :-).

Op het internet hadden we al wat informatie opgezocht en ook gezien dat er een gratis shuttlebusje was van de skytrain naar daar, dus daar gingen we maar even gebruik van maken.  Omdat we het ook niet goed konden inschatten hoelang we onderweg gingen zijn met de skytrain, waren we maar goed op tijd vertrokken.  Daar de wegbeschrijving gevolgd naar het verzamelpunt en om 9u30 waren we ter plaatse, of dat dachten we toch.  Toen enkele minuten later er ook een persoon opdaagde met een uniform aan waar het embleem van het museum opstond, waren we helemaal gerust.

Nog eens 10 minuten later kwamen er nog 2 Amerikanen aan en op de hun gekende stijl wilden ze heel de situatie naar hun hand keren.  Aan ons begonnen ze te vragen of dit de ontmoetingsplaats was?  Ja, volgens ons wel, maar wij wisten het ook niet zeker.  Maar ook onze bevindingen doorgegeven van de man in uniform, o ja, maar daar was hij nog niet gelukkig mee, de man maar aangesproken en gevraagd of ze toch wel zeker juist zaten.  Dit werd bevestigd.  10 uur passeerde, enkele minuten later kwamen er nog 2 toeristen aan, die hadden geluk dat het busje te laat was.  Minuut na minuut verstreken en nog steeds geen busje te zien.  Onze reactie was, TIT (This Is Thailand) en daar hebben ze nu éénmaal hun eigen tijdrekening, het was ook een gratis transfer dus mocht je niet te veel eisen stellen, zou je denken.  Dat was echter buiten 1 van de Amerikanen gerekend.  Hij begon de man in uniform te ondervragen, waar bleef het busje, het was toch al voorbij 10 uur, hoelang ging het nog duren …  De man in uniform uiteindelijk maar even zijn gsm genomen en gebeld, 10u30 zou het busje er zijn.  De Amerikaan was even gerust, tot ook 10u30 passeerde en het busje er nog niet was.  Hij terug de “uniformman”lastig vallen en met vragen beginnen te bestoken.  De uniformman was duidelijk al wat minder blij met de opdringerige Amerikaan, hij was ook maar een werknemer die op het busje naar zijn werk wachtte.  Om 10u45 kwam er schot in de zaak, de uniformman kwam in beweging er kwam terug een glimlach op zijn gezicht, het busje moest in de buurt zijn.  Nu begon hij op zijn beurt een uitleg in het Thais te doen tegen de Amerikaan en nu was het aan de Amerikaan om verbaasd te zijn.  Tja, hij had eigenlijk aan de Thai ook niet eerst gevraagd of hij Engels kon, dus mocht de Thai er toch ook vanuit gaan dat de Amerikaan Thais kon 🙂 🙂 :-).  Ik lach bijna van mijn bankje van het lachen.

Maar daar kwam het busje inderdaad aan, iedereen blij, alhoewel de Amerikaan nog steeds niet gelukkig was dat hij zolang had moeten wachten en probeerde nog steeds verhaal te halen, maar kreeg nergens gehoor.  Na enkele minuten werd duidelijk wat een deel van de vertraging teweeg had gebracht.  De straten stonden door de regen van de afgelopen nacht behoorlijk onder water.  Ook toen we aan het museum aankwamen en het busje zo dicht mogelijk bij de toegangspoort stopte, konden we nog niet helemaal droog uitstappen, enkele natte stappen zouden we toch moeten doen.

Ook onze Amerikanen stapten hier uit, de andere toeristen bleven zitten en reden nog door naar Ancient City.  Aan de kassa wilde de Amerikaan nog een korting voor ouderen bekomen, maar ook daar ving hij achter het net.  Ook hij moest de 400 Baht per persoon betalen, wilde hij echt korting had hij zijn tickets online moeten kopen en had hij maar 350 Baht per persoon moeten betalen.

En zo is eigenlijk het verhaal om er te geraken weer langer dan van hetgeen we te zien kregen, dat is misschien beter om de foto’s te laten spreken.  We vonden wel de buitenkant indrukwekkender dan de binnenkant, maar dat was misschien ook omdat we de audio-gids niet gebruikt hebben om heel de history achter het museum te kennen.

   
   
Voor de terugweg hebben we maar het zeker voor het onzekere genomen en hebben we maar een taxi genomen, die ons voor een kleine 100 Baht terug naar de Skytrain bracht.  Dus een tip voor de Amerikanen die niet met het TIT-gevoel om kunnen, neem een taxi!!!

  

Niets te melden

Ondertussen zijn we al voor de tweede dag in Bangkok, en ik weet het, we hebben nog niet van ons laten horen. Dat heb je nu dat je ergens bent waar je je volledig thuis voelt, dan denk je niet aan bloggen. Maar eigenlijk ook omdat we nog echt niets gedaan hebben, buiten eten en slapen. Daarnet hebben we ons gewaagd aan een uurtje aan het zwembad, maar daar zijn we gaan lopen, nee het was niet te heet, het begon te regenen. En als ervaren Thailand reizigers weten we dat een beetje regen in enkele seconde kan veranderen in een fameuze bui. En ja hoor het was ook nu weer van dat. (Maar ook even snel weer voorbij)We hadden ons voorgenomen om elke dag redelijk te stappen, ik (Heidi) wilde toch wel dagelijks mijn 10.000 stappen halen en ja hoor, gisteren zelfs mijn record verbroken, 18.299 stappen gedaan.  

Zo dadelijk ga ik proberen om dit te evenaren, maar eerst een stopje bij Starbucks, heb net gelezen dat het de moment is, tussen 2 en 4 is het de actie 1 kopen 1 gratis, mooi meegenomen he. Voor de rest zal het vandaag alleen wandelen en eten zijn, maar vanaf morgen komt er meer actie😉

En we zijn weer vertrokken

Het eerste stuk(je) zit er reeds op, we zijn reeds aangekomen in Düsseldorf :-).

En de eerste Starbucks van onze vakantie is ook reeds geconsumeerd.

Momenteel gebruik aan het maken van het gratis half uur internet op de luchthaven van Düsseldorf, en het is nog snel internet ook, dus even profiteren om een post te doen op de blog.

Benieuwd hoe het met de snelheid van het internet op het vliegtuig is, maar dat zal voor het 2de stuk (Dubai-Bangkok) zijn, want het eerste deel (Düsseldorf-Bangkok) gaan we proberen te slapen.