Impressie Chiang Rai (deel 2 -Unseen)

Ondertussen hebben we weeral meer dan een week Chiang Rai verlaten, maar toch nog even een kort verslagje over onze laatste dagen daar.

In Chiang Rai is veel meer te zien dan enkel de witte tempel, zwarte tempel en enkele thee velden.  Het is er een leuke mix van cultuur, natuur en zoals we weer hebben ondervonden heel aangenaam van temperatuur.

img_1302

img_1273

Onze laatste dag in Chiang Rai hebben we nog een schooltje bezocht en niet zomaar eentje. Een schooltje waar de kinderen van de bergvolkeren school lopen. In de verschillende dorpen probeert men wel om ook kleine schooltjes op te richten maar na een periode zijn het meestal de leerkrachten welke het niet meer zien zitten om dagelijks de afstand naar de dorpen af te leggen.  In het schooltje dat wij hebben bezocht zitten kinderen van allerlei veschillende bergvolkeren en op vrijdag dragen ze hun traditionele klederdracht dat was echt prachtig om te zien. In elk klasje dat we hebben bezocht werd er wel een liedje of versje voorgedragen. Natuurlijk waren ook wij een beetje deel van de voorstelling.

Video school bergvolkeren Chiang Rai

Na de rondleiding op school zijn we nog een tasje koffie gaan drinken in het koffiehuisje van de school hier leren de leerlingen hoe ze dit moeten doen maar ondertussen krijgen ze ook extra centjes binnen.  Chiang Rai heeft ons hartje weer een beetje meer gestolen en er zijn weeral afspraken gemaakt voor volgend jaar, helaas is het weer zolang wachten voor we terug mogen gaan. 😢

Advertenties

Eerste week

Het wordt tijd dat we eens iets gaan posten. Onze eerste week zit er al op dus dat wil zeggen dat het vanaf nu ook gedaan is met de rust. Niet dat we helemaal niets gedaan hebben in Kanchanaburi maar we hebben het toch weer tot een minimum beperkt gehouden.  Afgelopen dinsdag zijn we 2 Chinese tempels gaan bezoeken maar om eerlijk te zijn waren er iets te veel trappen bij die eerste tempel. Ik heb na 1/3 het al voor bekeken gehouden. Koen daarentegen heeft zijn weg nog wel verder gezet hoewel hij daar ’s anderendaags volgens mij toch spijt van heeft gehad.

De tweede tempel had wel minder trappen maar je moest precies recht omhoog gaan dus daar hebben we toch maar de kabellift genomen om boven te geraken. Geloof me dat was ook een belevenis op zich, die lift ging ook recht omhoog.

img_0963

img_0958
Vrijdag was het chinees nieuwjaar dus we zijn ‘ s morgens wakker geworden met allemaal van die knallers de ene al wat verder verwijderd dan de andere. Omdat we dachten dat dit in het dorpje waar we zaten misschien wel een andere belevenis zou geven zijn we een wandelingetje gaan maken. Hetgeen waar we niet aan gedacht hadden was dat de mensen deze dag voornamelijk willen geven.  We hebben enorm veel gevulde tafels met offers gezien. Blijkbaar offert men het lievelingseten van de overleden geliefde.  Vooraleer we terug in ons resort waren hadden we 4 appelsienen en 4 bloemen gekregen van mensen welke we onderweg zijn tegengekomen.

img_0977
Om onze week in Kanchanaburi af te sluiten zijn we vrijdagavond met Evelien en Djo de hondjes nog gaan eten geven. Evelien heeft haar vaste plaatsjes waar ze zwerfhondjes eten geeft en geloof me de hondjes kennen haar al goed. Vanaf ze er bijna was kwamen ze al afgelopen.  Ook worden andere mensen gesteund welke een groot  hart voor dieren hebben. Mensen welke zelf bijna niets hebben maar nog liever hun eigen deken afgegeven aan de honden dan de hondjes in de kou laten staan.  Helaas is niet iedereen zo’n grote dierenliefhebber en worden er nog veel te veel hondjes verwaarloosd en gedumpt op plaatsen waar ze aan hun lot worden overgelaten.

dscn0448

In ieder geval was het voor mij een heel mooie afsluiter van ons verblijf in kanchanaburi. Voor ons is het daar een beetje thuiskomen. Maar waar in Thailand hebben wij dat niet

Erawan Museum

Hier is hij dan met een weekje vertraging.  Onze excuses, maar we zijn gewoon te veel aan het genieten en komen zo niet aan het bloggen toe :-).

Precies een week geleden hebben we dus een uitstap gedaan die al jaren op ons verlanglijst stond, maar dat er nog nooit van gekomen was, nl. het Erawan Museum.  Toen we vroeger met het minibusje naar Pattaya reden hebben we dit monument al wel eens zien liggen en toen was er altijd al het plan om het ooit eens te bezoeken.  Maar aangezien er zoveel te zien is in Bangkok en zo weinig tijd, was het er tot nu toe niet van gekomen.

  
Dit jaar gingen we het toch inplannen en eerst was het maandag al ingepland, maar de dag na aankomst in Bangkok en de combinatie van de extreme warmte en vochtigheidsgraad, had ons snel op andere gedachten gebracht.  Toch maar 2 daagjes acclimatiseren :-).

Op het internet hadden we al wat informatie opgezocht en ook gezien dat er een gratis shuttlebusje was van de skytrain naar daar, dus daar gingen we maar even gebruik van maken.  Omdat we het ook niet goed konden inschatten hoelang we onderweg gingen zijn met de skytrain, waren we maar goed op tijd vertrokken.  Daar de wegbeschrijving gevolgd naar het verzamelpunt en om 9u30 waren we ter plaatse, of dat dachten we toch.  Toen enkele minuten later er ook een persoon opdaagde met een uniform aan waar het embleem van het museum opstond, waren we helemaal gerust.

Nog eens 10 minuten later kwamen er nog 2 Amerikanen aan en op de hun gekende stijl wilden ze heel de situatie naar hun hand keren.  Aan ons begonnen ze te vragen of dit de ontmoetingsplaats was?  Ja, volgens ons wel, maar wij wisten het ook niet zeker.  Maar ook onze bevindingen doorgegeven van de man in uniform, o ja, maar daar was hij nog niet gelukkig mee, de man maar aangesproken en gevraagd of ze toch wel zeker juist zaten.  Dit werd bevestigd.  10 uur passeerde, enkele minuten later kwamen er nog 2 toeristen aan, die hadden geluk dat het busje te laat was.  Minuut na minuut verstreken en nog steeds geen busje te zien.  Onze reactie was, TIT (This Is Thailand) en daar hebben ze nu éénmaal hun eigen tijdrekening, het was ook een gratis transfer dus mocht je niet te veel eisen stellen, zou je denken.  Dat was echter buiten 1 van de Amerikanen gerekend.  Hij begon de man in uniform te ondervragen, waar bleef het busje, het was toch al voorbij 10 uur, hoelang ging het nog duren …  De man in uniform uiteindelijk maar even zijn gsm genomen en gebeld, 10u30 zou het busje er zijn.  De Amerikaan was even gerust, tot ook 10u30 passeerde en het busje er nog niet was.  Hij terug de “uniformman”lastig vallen en met vragen beginnen te bestoken.  De uniformman was duidelijk al wat minder blij met de opdringerige Amerikaan, hij was ook maar een werknemer die op het busje naar zijn werk wachtte.  Om 10u45 kwam er schot in de zaak, de uniformman kwam in beweging er kwam terug een glimlach op zijn gezicht, het busje moest in de buurt zijn.  Nu begon hij op zijn beurt een uitleg in het Thais te doen tegen de Amerikaan en nu was het aan de Amerikaan om verbaasd te zijn.  Tja, hij had eigenlijk aan de Thai ook niet eerst gevraagd of hij Engels kon, dus mocht de Thai er toch ook vanuit gaan dat de Amerikaan Thais kon 🙂 🙂 :-).  Ik lach bijna van mijn bankje van het lachen.

Maar daar kwam het busje inderdaad aan, iedereen blij, alhoewel de Amerikaan nog steeds niet gelukkig was dat hij zolang had moeten wachten en probeerde nog steeds verhaal te halen, maar kreeg nergens gehoor.  Na enkele minuten werd duidelijk wat een deel van de vertraging teweeg had gebracht.  De straten stonden door de regen van de afgelopen nacht behoorlijk onder water.  Ook toen we aan het museum aankwamen en het busje zo dicht mogelijk bij de toegangspoort stopte, konden we nog niet helemaal droog uitstappen, enkele natte stappen zouden we toch moeten doen.

Ook onze Amerikanen stapten hier uit, de andere toeristen bleven zitten en reden nog door naar Ancient City.  Aan de kassa wilde de Amerikaan nog een korting voor ouderen bekomen, maar ook daar ving hij achter het net.  Ook hij moest de 400 Baht per persoon betalen, wilde hij echt korting had hij zijn tickets online moeten kopen en had hij maar 350 Baht per persoon moeten betalen.

En zo is eigenlijk het verhaal om er te geraken weer langer dan van hetgeen we te zien kregen, dat is misschien beter om de foto’s te laten spreken.  We vonden wel de buitenkant indrukwekkender dan de binnenkant, maar dat was misschien ook omdat we de audio-gids niet gebruikt hebben om heel de history achter het museum te kennen.

   
   
Voor de terugweg hebben we maar het zeker voor het onzekere genomen en hebben we maar een taxi genomen, die ons voor een kleine 100 Baht terug naar de Skytrain bracht.  Dus een tip voor de Amerikanen die niet met het TIT-gevoel om kunnen, neem een taxi!!!

  

Het weer (Phuket)

Nu wat vertellen over het weer (aangezien dat we momenteel toch niet uit het hotel kunnen). 🙂

Overdag is het hier juist boven de 30 graden (soms eigenlijk te warm om in rond te lopen en blij dat er af en toe een wolkje voor de zon komt). De eerste avond een regenbui gehad ’s avonds en momenteel (ook ’s avonds dus) een flink onweer.  heidi was me net een beetje aan het opjagen dat ik wat voort moest doen omdat zij al klaar was, toen ik even later naar buiten keek en haar vroeg of ze nu niet blij was dat ik er toch iets langer over gedaan had.

Het valt nu al een klein halfuurtje met bakken uit de hemel en kan ik je wel vertellen, met dit weer wil je niet onder een paraplu aan een bar in Patong zitten.  Dit hebben we namelijk wel een paar dagen geleden gedaan, maar toen zonder onweer en iets minder regen.